Amsterdam is een mooi (museum-)restaurant rijker, Rijks!

Het is een trend van de laatste jaren dat hotels en musea hun deuren openen voor een veel groter publiek en met veel succes. Zaten vroeger alleen hotelgasten aan de hotelbar, nu zitten buurtbewoners en toevallige passanten ook graag in een hotel aan de bar.

De toeristen ‘go local’ en de Amsterdammers ‘go tourist’.

Stuurden we vroeger hotelgasten naar de Jordaan, de Pijp of de Negen straatjes als ze de toeristische route wilden ontwijken en zich tussen de lokalen wilden mengen. Nu anno 2016 loopt en leeft alles gezellig door elkaar heen. Ik zelf ben blij met deze verandering. Als geboren Amsterdamse roep ik uiteraard net zo hard als mijn mede-Amsterdammers dat dit mijn stad is, maar dan wel in de zin dat ik mij hier heel erg thuis voel, en voel daarom ook iets van trots als ook niet-Amsterdammers mijn stad als hun stad zien.

Hoe trots mogen we zijn dat we in de top 10 van de meeste gastvrije steden van Europa zijn!
En nu hebben we nog iets om trots op te zijn…. Een museum restaurant met de allure van een sterren restaurant.

Toen ik een vriendin mee wilde nemen voor een speciale gelegenheid, wilde ik haar dan ook meenemen naar een speciale locatie. Alle twee trotse Amsterdammers, alle twee uit het toerisme dus lunchen in het nieuwe restaurant ‘Rijks’ leek mij een leuke locatie voor deze traktatie.
Toen we aankwamen was ik even bang dat ik me toch had vergist. We kwamen gelijk aan met een grote groep oudere mannen, netjes in pak en die een taal spraken die wij niet helemaal verstonden aangezien wijzelf niet zulke dure woorden in ons dagelijkse vocabulaire gebruiken. Wij voelden ons heel even misplaatst in de hal die al even chique was als deze heren. Maar al snel nam dat misplaatste gevoel plaats voor opluchting dat ik had gereserveerd want toevallige passanten die informeerden of er een tafel vrij was, werden verteld dat er geen tafel meer beschikbaar was die hele dag.

Toen alle heren naar hun tafel waren gebracht, nam de vriendelijke gastvrouw onze jassen aan en werden we door een vlotte jongen naar onze tafel gebracht.
We kwamen in een mooie moderne ruimte met een mix van mensen. Het gezelschap in de hal had ons even van de wijs gebracht want dit was alles behalve stijf van chique-heid, dit was eerder hip en modern maar dan wel met de klasse dat ook de heren uit de hal zich heel erg op hun plek zouden voelen.

Op tafel stond een stuk boomschors met wat groene bladeren erop en we dachten dat dit tafeldecoratie was. Later werd ons uitgelegd dat de bladeren één van de amuses was. Het was dus niet alleen een mooie decoratie maar ook nog erg lekker. De bladeren waren gebakken met speciaal zout en glommen van de olie en niet dat ik sindsdien verlekkerd naar elke boom sta te kijken maar deze bladeren zijn zo een amuse die je altijd zal blijven herinneren. Sterker nog ik proef hem bijna als ik eraan denk.

Op de kaart stond genoeg om te veel tijd te verliezen aan het twijfelen over wat we zouden kiezen dus we waren blij dat er een lunchmenu was die werd aangeraden en dit bleek 3 gangen genieten!
Als je net als ik alles lust, is een menu dat is samengesteld door de chef vaak dé uitkomst. Het scheelt tijd en je doet meteen verantwoordelijk mee aan verspilling van voedsel. Daarnaast gebruiken zij in dit restaurant voornamelijk producten van Nederlandse bodem en veelal seizoen producten. Zo ben je onbewust toch bewust bezig.

Tussen al het geklets van ons door hielden we wel bij elke gang even een korte pauze want bij elke eerste hap van het gerecht dat ons werd geserveerd genoten we weer van alle smaken op ons bord. Maar toen het nagerecht kwam was onze pauze ongewoon lang voor ons doen. We konden alleen maar ‘MMMMM’ en ‘Oh mijn God wat is dit lekker’ uitbrengen en waren even kwijt waar we het nou allemaal over hadden. Maar ons leven bespreken leek even onbelangrijk op dat moment, want nu moesten we even het moment beleven en alleen maar even genieten van ons dessert. Misschien is het niet helemaal eerlijk om nu te vertellen wat het dessert was omdat dat straks misschien niet meer op de kaart staat, maar het jullie onthouden zou ook niet eerlijk zijn dus sluit uw ogen en denk; Hollandse zoete aardbeien met meringue en verveine tapioca, overgoten met een heerlijke crème patissier…..mmmmm

Oké zijn we weer terug in het hier en nu? Dan zou ik zeggen, mocht u naar Amsterdam komen, maak tijdig een reservering want het zou zonde zijn om aan de deur te horen dat er geen plek meer is.

Conchita Beltran
Assistent Manager Golden Tulip Amsterdam West